Экономикаға мемлекеттің араласуының объективті қажеттілігі

   Ресурстарды қайта  бөлу өнеркәсіптік және ауыл  шаруашылығы өндірісіне қатысты  болуы мүмкін. Әрбір нақты   жағдайда мемлекеттік ықпал етудің  белгілі бір түрлері қолданылады.  Салықтар, демеу қаржылар, тікелей реттеу және т.б. – құралдар ретінде қолданылуы мүмкін.

   Бәсекелестік  тетіктерін қамтамасыз етудегі  бөлу - әлеуметтік топқа жіктелуге  және кедейлікке әкеледі. Қоғам  әлеуметтік қорғау бағдарламасында  қолданылған, табыстарды салықты  қайта бөлу арқылы ауқатсыз азаматтарға қамқорлық жасауды өз мойнына алады.

   Мемлекеттік меншік  – сату-сатып алу объектісі  болмайтын және пайда әкелмейтін  ұлттық игілікті көрсетеді. Мемлекеттік  меншіктің қалыптасу көзі мемлекет  меншігіне айналдыру және мемлекеттік кәсіпкерлік болып табылады.

     ЭМР-дің шетелдік тәжірибесін пайдаланудың ерекшеліктеріне тоқталамыз.

    Дамыған елдердегі  шетел тәжіриебесі біз үшін  тұжырымдама–лық негіздердегі анықтауда  бағдар болып табылады, бірақ  әлеуметтік-экономикалық дамуда шетел моделін біздің жағдаға абсолютті және өзгеріссіз көшіріп алу міндетті емес.

Бұл бірнеше себептерден  мүмкін емес:

1. Республика геосаяси, табиғи-экономикалық, әлеуметтік-демографиялық, этномәдени және басқа да ерекшеліктер–мен айрықшаланады.
2. Қазақстан жағдайында директивтік-жоспарлы экономика–дан (ұқсастығы әлемде жоқ ) нарықта көшу үдерісі өтуде.
3. Басқару мен шаруашылық жүргізу жүйесінде көп жағдайда негізгі өзгерістер тиісті негіздерсіз өтеді және «төңкерісшіл» сипатта болады, онда нарықтық экономикалы елдердегі мемлекеттік реттеу шаралары, олардың эволюциялық дамуының «өнімі» болып табылады.

Пайдаланған әдебиеттер

1. Алимбаев А. Государственное регулирование рыночной экономики, Караганда, 1999
2. Бибатырова И.А. Государственное регулирование национальной экономики. Алматы, Қазақ әдебиеті, 2004 г.
3. Берденов Қ. Қазақстан мемлекет ретінде қалыптасуы мен экономиканың дамуы. – Алматы, 1998 ж.